Тура по Македонските степи (втора сезона)

Се возеше 56.32км по Централно-Источниот дел на Македонија, од Велешко, до реката Брегалница, па се до Каратманово, и назад на почеток – Велес

       

Таму каде што застанавме минатата година, таму продолживме оваа. Втората т.н. „Степска тура“, овој пат уште помасовно од повеќе градови на Македонија 100-на на број, Најголемиот дел од Скопје, па Велес, еден Македонски Русин, уште еден Македонски зет од Грција, како и двајца гости од Германија, сите заедно браќа по точак…. Планот на турата е да се посетат неколку населени места во регионот на Македонија, селата од Велешко и Овчеполието. Караслари, Кочилари, Ногаевци, напуштеното село Убого, Бекирлија, Кишино. Каратманово, со еден збор планот е да ги извозиме т.н. „Македонски Степи“

Старт од плоштад С’Рмаале од центарот на Велес. Пред стартот мала хуманитарна акција за помош на еден наш пријател кој има потреба од итна операција. Кој колку може-дониравме, со надеж дека ќе се соберат останатите средства и Дејан повторно ке вози со нас. Пред стартот една заедничка слика за сеќавање во идните времиња, и тргнуваме…. Прошетката по Велешките маала, Покрај Велешкиот пазар, Потокот.. Веднаш на излез од градот, се отвара прекрасен поглед на штотуку раззеленетите житни полиња. Убавина, чиниш сликите тука се правени за оној познат “Windows XP“ пејсаж…Поминуваме покрај с.Караслари, и возиме по off road патека од левата страна на Вардар, па преку с.Кочилари се до с.Ногаевци. Некаде на пола пат влегуваме во убава нискоборова шума кој ретко кој знае дека тука во близина ги имаме ( уште многу работи не ги знаеме за Македонија, тоа е непобитен факт).

       

Ногаевци е последната „урбана“ пауза каде наполнивме батерии, кој со вода, кој со храна, кој со ладно пиво.. Следна пауза е во тотално напуштеното, но во исто време и восхитувачко село Убого…… Кој ќе знае зошто истовремено е ем напуштено, ем убаво. Убого има одлична местоположба, Брегалница е на самото место, прекрасна црква „Св.Троица“ која исто така како и селото е напуштена, разрушена и оставена времето да ја покрие како да непостоела, иако е изградена со многу човечки маки, некаде во 18-от век, во сосема други времиња и човечки вредности.

           

Набрзина го напуштаме и Убого, без голема пауза ( немаше потреба од брзање..) и полека навлегуваме во вистинските „Македонски степи“. Некаде по 90-на минути возење по буквално голи ридишта без висока шума, со многу трње и ниски грмушки, стигнуваме во Бекирлија. Е да, сега веќе Бекирлија е славно село. Славно по неодамнешниот документарен филм #Honeyland #ЗемјатаНаМедот кој доби највисока награда на интернационално ниво, во USA (Macedonian documentary Honeyland directed by Ljubo Stefanov and Tamara Kotevska won the World Cinema Documentary Grand Jury Prize at the Sundance Film Festival in the United States in the world documentary competition out of 12 documentaries from around the world). Но, и покрај таа слава, Бекирлија и понатаму останува напуштено село со мизерни услови за живеење, без струја, вода.. за канализација, пат и се други не смееме ни да помислиме. Во Бекирлија и понатаму живее едно единствено осумчлено семејство кој мајка Атиџе и покрај се, сосема добро го одржува во каков-таков живот. И покрај се таа не пречека со огромна насмевка, желна за муабет со сите нас, дури и песна ни испеа. За жал, не пробавме од медот кој беше главната приказна во филмот, но Атиџе ни вети дека следниот пат, ќе скрие од залихите и ќе не пречека као што треба. Искрено, меѓу сите нас, тлееше прашањето дали да и се воодушевуваме на ведрината или да жалиме за енормно субстандардните услови во кои таа и децата кои таму живеат. Го напуштивме селото, со надеж дека Атиџе и фамилијата сепак, ќе си го најдат крајот и ќе успеат до крајот на својот живот да го проживеат како секој просечен жител на оваа наша напатена земја.

       

Го напуштаме Бекирлија, оттаму почнуваат нашите бајкерски маки… Угорнини, камен, пак угорнини, пак камен… Поминуваме само покрај с.Кишино, село кое е исто така полунапуштено и живеат неколку семејства кои се сточари. По боровата шума влегуваме во атарот на с.Каратманово. Некој таму директно, некој по грешка преку Дорфулија ( рековме дека патеката не е маркирана и дека треба да се внимава). Во Каратманово имавме срдечен пречек од Градоначалникот на Општина Лозово, кој како добар домаќин направи лаф-муабает сите нас, и дополнително, не понуди со вода, сок и се друго што доликува на добар домаќин. Секако и заедничката слика  е неизбежна, слика која означува дека и Каратманово има услови за ваков вид на туризам, иако сосема скромни, иако дури и за некого невозможни, сепак има потенцијал, исто како и секој друг дел од Р.Македонија.

Како поодминува денот, така и нашето патешествие е при крај… Од Каратманово се упатуваме кон Велес, преку off road патека, која буквално не истошти, не поради тежината, туку поради многуте дупнати гуми кои не закочија 60-на минути и кои за жал оние кои беа во втората група не успеаа да ја завршат заеднички со оние „физички поспремните“ од првата група. Некаде пред зајдисонце се прибравме во Велес, и како за успешен крај на денот, се „самонаградивме“ со вкусна Велешка Пастрмајлија, а богами и се друго што имаше на понуда во нашето кафеанче „Калдрма“. И таму потрошивме 100-на минути во раскажување на импресиите од турата, од тоа кој како, што, каде, кога.. муабети за кој се малку и 24 саати.

Групата полека се растура, секој по својот пат ( кој Скопје, кој Битола, Кавадарци, кој останува Велес) но мемориите полни со убави слики од една сосема поинаква тура која обично ги возиме, тура која нема богати и убави шуми, нема дебели сенки, чешми со богата чиста и ладна вода. Но и покрај се, оваа тура исто како и лани, веруваме дека ќе остане како убава слика во нашите мемории која ќе се раскажува преку цела година, и со надеж дека до година повторно ќе се собереме во исто време.

До следно дружење, до следна тура….

#ВелесБајкинг

1280total visits,2visits today

You may also like...